மௌனத்தில் மலர்ந்த காதல்– அத்தியாயம் 2

மும்பையில் இருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான ஹோட்டலின் விருந்து மண்டபம் அது. மேலே தொங்கிய படிகச் சரவிளக்குகள் தங்க நிற ஒளியைப் பொழிந்துகொண்டிருந்தன. மென்மையான ஜாஸ் இசை மெல்ல மிதந்தது. கண்ணாடிக் கோப்பைகள் மோதும் ஒலிகளும், செயற்கையான சிரிப்புகளும், விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியங்களின் மணமும் சேர்ந்து அங்கே ஒரு செயற்கை உலகத்தை உருவாக்கியிருந்தன.

அந்த உலகத்தின் நடுவில், கருப்பு நிறச் சூட்டில் நிதானமாக நின்றிருந்தான் அஸ்வின். அவனைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் அவனிடம் அக்கறையுடன் பேசுவதுபோல் நடித்தார்கள். ஆனால், அவர்களின் கவனமெல்லாம் அவன் பெயருக்குப் பின்னால் இருந்த பணத்திலும் செல்வாக்கிலும்தான் இருந்தது.

“Ashwin sir, the next investment opportunity is ready.”

“Sir, your presence alone commands respect.”

“Sir, you’re an inspiration.”

அவன் தலையசைத்தான். மரியாதைக்காகப் புன்னகைத்தான். ஆனால் அவன் கண்களில் வெறுமை மட்டுமே இருந்தது. அந்தப் பார்வைகளில் உண்மையான அன்போ அக்கறையோ இல்லை என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

அப்போதுதான் கூட்டத்தின் ஓரத்தில் நின்றிருந்த ஒரு பெண்ணை அவன் கவனித்தான். அவள் பளபளப்பான ஆடை அணிந்திருக்கவில்லை. மிகையான ஒப்பனையும் இல்லை. கையில் மதுக்கோப்பையும் இல்லை. எளிமையான வெளிர்நீலக் குர்தி அணிந்திருந்தாள். அவள் கையில் இருந்தது ஒரு தண்ணீர்க் கோப்பை மட்டுமே.

ஆனால், அந்தக் கூட்டத்தின் மொத்த ஒளியும் அவளது கண்களில் மட்டும் வந்து தங்கியிருந்ததுபோல் தோன்றியது. அவளது பெயர் யாமினி.

அவளை முதன்முதலில் கவனித்த நொடியிலிருந்தே, தன்னையறியாமல் அவனது பார்வை அவளைத் தேடத் தொடங்கியது.

“இவள்… இந்தக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவள் இல்லை…”

அவளது முகத்தில் இயல்பான எளிமை இருந்தது. அவளது புன்னகை யாரையும் கவர்வதற்காகச் செயற்கையாக மலரவில்லை. அது இயல்பாக மலர்ந்து, அவனது உள்ளத்தைத் தொட்டது.

அந்த நேரத்தில், சத்தமான சிரிப்பொன்று கேட்டது. ராகவ். பணமும் ஆணவமும் கொண்டவன். அப்போது மதுபோதையிலும் இருந்தான். பணம் இருந்தால் எதையும் வாங்கிவிடலாம் என்ற எண்ணம் அவனது நடையிலேயே தெரிந்தது.

அவன் யாமினியின் அருகில் வந்து நின்றான்.

“Hey, beautiful… Can I get you a drink?”

யாமினி மெதுவாக மறுத்துத் தலையசைத்தாள்.

“Sorry. நான் drink பண்ணமாட்டேன்.”

ராகவின் முகத்திலிருந்த சிரிப்பு மறைந்தது. அவள் தன்னை மறுத்ததை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. சட்டென்று அவளது மணிக்கட்டைப் பற்றினான்.

அடுத்த நொடி, யாமினியின் மறுகை அவனது கன்னத்தில் அறைந்தது. அந்த அறையின் ஒலி மண்டபம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. இசை நின்றது. உயர்த்தப்பட்ட கோப்பைகள் அப்படியே நின்றன. சிரிப்புகளும் பேச்சுகளும் அடங்கி, மண்டபத்தில் மௌனம் சூழ்ந்தது.

யாமினியின் கண்களில் அச்சமில்லை. அவள் நிலைகுலையாமல் நின்றாள். அவளது பார்வையில் இருந்தது தன் சுயமரியாதையை விட்டுக்கொடுக்காத உறுதி.

“மரியாதைன்னா என்னன்னு தெரியாதா?”

அந்தக் கேள்வியும், அவளது குரலில் இருந்த உறுதியும் அஸ்வினின் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்றை அசைத்தன. அவன் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனையறியாமல் அவனுக்குள் ஒரு புதிய உணர்வு பிறந்தது.

“இத்தனை பெண்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்… யாரும் இப்படி தைரியமாக நின்றதே இல்லை…”

அவமானமும் ஆத்திரமும் சேர்ந்துகொள்ள, ராகவ் அவளை அடிப்பதற்காகக் கையை உயர்த்தினான். ஆனால் அவனது கை அவளை நெருங்குவதற்குள், அஸ்வின் குறுக்கே வந்து அவனது கையை இறுகப் பற்றினான். அஸ்வினின் கண்களில் கடுமை தெரிந்தது.

“Enough.”

அந்த ஒற்றை வார்த்தை மண்டபத்தின் மௌனத்தைக் கிழித்தது.

“ஒரு பெண்ணை மதிக்கத் தெரியாதவன்… எவ்வளவு பெரிய பணக்காரனாக இருந்தாலும்… மதிப்பில்லாதவன்தான்.”

அடுத்த நொடி, அஸ்வினின் குத்து ராகவின் தாடையில் விழுந்தது. அவன் தரையில் சரிந்தான். பாதுகாவலர்கள் விரைந்து வந்தனர். சுற்றியிருந்தவர்கள் அதிர்ச்சியில் அசைவற்று நின்றனர்.

அந்தக் குழப்பத்தின் நடுவில், யாமினியின் பார்வை அஸ்வினைச் சந்தித்தது. அதில் இருந்தது நன்றி, புரிதல், ஒருவித மென்மையான மதிப்பு. அவனது செல்வத்தைக் கண்டு மயங்கிய பார்வையாக அது இருக்கவில்லை. அந்த ஒரு கணத்தில், நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அஸ்வினின் உள்ளம் அமைதியை உணர்ந்தது.

விருந்து முடிந்தது. யாமினி கையில் ஒரு கோப்புடன் வெளியே சென்றாள். தலை தாழ்த்தி, நிதானமாக நடந்துசென்ற அவளை அஸ்வின் தூரத்தில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அவள் என்னைப் பார்த்தபோது… என் கார், என் சூட், என் அந்தஸ்து… எதையும் கவனிக்கவில்லை. இப்படி ஒரு பெண்…”

அன்றிரவும் அஸ்வினுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. ஆனால் இம்முறை அவன் கண்களை மூடியபோது, வழக்கமான வெறுமை அவனைச் சூழவில்லை. அவன் மனதில் தெரிந்தது ஒரே முகம்.

யாமினி.