மௌனத்தில் மலர்ந்த காதல்

காலை நேரம்.

மும்பையின் பிரம்மாண்ட கட்டிடங்களுக்கு இடையில், ஒரு குறுகிய தெரு.அந்த தெருவின் ஓரத்தில்,பழைய பெயிண்ட் உரிந்து போன சுவருடன் ஒரு சின்ன வீடு.

அந்த வீட்டின் உள்ளே,அலாரம் ஒலிப்பதற்கும் முன் விழித்திருந்தாள் யாமினி.அவளுக்கு அலாரம் தேவையில்லை. ஏனெனில்…அவளுடைய வாழ்க்கைதான் அலாரம்.

அம்மாவின் இருமல் சத்தம். அப்பாவின் மூச்சின் சிரமம். தங்கையின் புத்தகத்தைப் புரட்டும் ஒலி. தம்பியின் பள்ளிக்குச் செல்லும் அவசரம். இந்த நாலு சத்தங்களே அவளுக்கு உலகம்.

கிச்சனில் நின்றிருந்தாள். ஒரு பழைய gas stove. அதன் மேல் மெதுவாக கொதித்த பால்.

ஒரு கையால் பால் கவனித்துக் கொண்டே, மற்றொரு கையால் தங்கையின் uniform ironing.

அப்பா படுக்கையில் இருந்தார். பக்கவாதம் தாக்கிய உடல். பேச முடியாத நிலை. ஆனால் கண்களில் மட்டும் உயிர் இருந்தது.

யாமினி பாலை எடுத்துக் கொண்டு அவரருகே சென்றாள். மெதுவாக கைகளை பிடித்தாள்.

“அப்பா… இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நீங்க எழுந்து நடப்பீங்க.
நம்பிக்கை விடாதீங்க. உங்க கையை நான் திரும்ப வேலை செய்ய வைப்பேன்.”

அப்பாவின் கண்களில் நீர் மின்னியது. பேச முடியாத வலி. ஆனால் அவளைக் கண்ட பெருமை மட்டும் பேசிக்கொண்டிருந்தது.

அம்மா அருகில் உட்கார்ந்து இருமிக்கொண்டிருந்தார். யாமினி அவரை பார்த்து மெதுவாக சொன்னாள்: “அம்மா, மருந்து நேரம் ஆகுது. சாப்பிட்டு குடிங்க.” அம்மா அவளைப் பார்த்தார்.

அந்த பார்வையில் இருந்தது — குற்ற உணர்வு. “என் காரணமா தானே இப்படி நீ உழைக்கிறாய்…”

யாமினி சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பு, வலியை மறைக்க பழகிய சிரிப்பு.

“நீங்க என்ன சொல்றீங்கம்மா? குடும்பத்துக்காக உழைக்கிறது கடமையா இருக்கு. சுமையா இல்ல.”

தங்கை அவளருகே வந்தாள். கண்களில் கண்ணீர். “அக்கா… நீ இவ்வளவு கஷ்டப்படுறது எனக்கு வலிக்குது…” யாமினி அவள் கன்னத்தைத் தட்டினாள்.

“நீ நல்லா படிச்சா… நாளைக்கு இந்த வீட்டுக்குள்ள சூரியன் அதிகம் வரும்.  அதுதான் எனக்கு போதும்.” அந்த வீட்டில், பணம் இல்லை. Luxury இல்லை. ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் நிறைந்திருந்தது.

அன்பு.

அதே நேரம்…

மும்பையின் வேறு ஓரத்தில்… அஸ்வின் தனது car-ல் office-க்கு போகிறான். Red signal. Crowd. அவன் window-ஐ சற்றே கீழே இறக்கினான்.

அப்போது…

ஒரு மூதாட்டி சாலையில் தடுமாறி விழுந்தாள். மக்கள் சுற்றி நின்றார்கள். ஆனால் யாரும் நகரவில்லை. அஸ்வின் கதவைத் திறக்க முயன்றான்.

அதற்குள்… யாரோ ஓடி வந்தாள்.

யாமினி.

அவள் ஓடிச் சென்று மூதாட்டியை தூக்கி, அருகில் உள்ள bench-ல் அமர வைத்தாள். பையில் இருந்த water bottle-ஐ கொடுத்தாள். அருகிலிருந்த கடையில் இருந்து சாப்பாடு வாங்கிக் கொடுத்தாள். தனது purse-இல் இருந்த கடைசி பணத்தையும் அவளிடம் வைத்தாள்.

மூதாட்டி கைகளை பிடித்து அழுதாள்.

“தாயே… நீயே கடவுள்…”

யாமினி மெதுவாக சொன்னாள்:

“கடவுள் இல்ல. மனுஷி.”

அஸ்வின் அந்த scene-ஐ car-லிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் நீர் நிறைந்தது. “என்னிடம் எல்லாம் இருக்கு…
ஆனா மனிதம் இல்லை. அவளிடம் பணம் இல்லை… ஆனா மனிதம் முழுக்க இருக்கு.”

அந்த நொடியில், அவனது உள்ளம் தெளிவாக சொன்னது: “இவள்தான்… நான் தேடிய வாழ்க்கை.”

Office-ல்…

Senior manager, யாமினியிடம் தவறான file-க்கு sign செய்யச் சொன்னார். அவள் அந்த file-ஐ பார்த்து, மெதுவாக தலை உயர்த்தினாள். “Sorry sir…
இது correct இல்லை. நான் இதுக்கு sign பண்ணமாட்டேன்.”

Manager முகம் சுருங்கியது.

“Company decision-க்கு எதிரா பேசுறியா?” யாமினியின் கண்கள் உறுதியாய் உயர்ந்தன.

“என் கையெழுத்து உண்மைக்காக. தவறுக்காக அல்ல.”

அஸ்வின் தூரத்தில் இருந்து பார்த்தான்.

அவன் மனம் மெதுவாக சொன்னது:

“இந்த உலகத்தில், இன்னும் இப்படிப் பெண்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதே
ஒரு அதிசயம்.”

அன்று இரவு.

அஸ்வின் தனது வீட்டில் தனியாக நின்றிருந்தான். ஆனால் இன்று அந்த தனிமை வேறுபட்டது.

ஏனெனில்…

அவனது உள்ளத்தில் ஒரு பெயர் இருந்தது.

யாமினி.

“அவளுக்கு தெரியாமல், அவள் என் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறாள்…”