மௌனத்தில் மலர்ந்த காதல்

மாலை ஐந்து மணியைத் தாண்டியிருந்தது. அலுவலகத்தின் பரபரப்பு மெல்ல அடங்கிக்கொண்டிருந்தது. பெரிய கண்ணாடிச் சாளரங்களின் வழியே சரிந்து விழுந்த அந்தி வெயில், மேஜைகள் மீதும் தரைவிரிப்புகள் மீதும் ஒரு பொன்னிற அமைதியைப் பூசியிருந்தது.

பெரும்பாலான இருக்கைகள் காலியாகத் தொடங்கியிருக்க, ஏர்கண்டிஷனரின் மெல்லிய ஓசையும், தட்டச்சுப் பலகையின் சீரான ‘டக் டக்’ சத்தமும் மட்டுமே அந்த அறையின் மௌனத்தை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன.

யாமினி தன் மடிக்கணினியின் திரையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். விரல்கள் தட்டச்சில் இயங்கிக்கொண்டிருந்தாலும், அவளது எண்ணங்கள் முழுவதும் வேலையில் நிலைக்கவில்லை.

அறையின் மறுபுறம், பெரிய கண்ணாடித் தடுப்புக்கு அருகில் அஸ்வின் நின்றிருப்பது அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவன் அங்கே வந்து நின்ற நொடியிலேயே, அவனது உருவமும் உடல்மொழியும் அவளது கவனத்தின் விளிம்பில் பதிந்துவிட்டன.

அஸ்வின் தன் கையில் இருந்த பீங்கான் காபிக் கோப்பையைப் பிடித்தபடி நின்றிருந்தான். கோப்பையிலிருந்து மெல்லிய ஆவி எழுந்துகொண்டிருந்தது.

அவனது பார்வை யாமினியின் பக்கமே நிலைத்திருந்தது. எத்தனையோ மனிதர்கள் நடமாடிய அந்தத் தளத்தில், அவனது உலகம் அவள் அமர்ந்திருந்த அந்தச் சிறிய இடத்திற்குள் சுருங்கிவிட்டதுபோல் இருந்தது.

இருவரிடமும் வார்த்தைகள் இல்லை. நடுவே பத்து அடி தூரமும், சொல்லப்படாத நூறு தயக்கங்களும் சுவர்களாக நின்றிருந்தன. ஆனால் அந்த ஆழமான அமைதிக்குள்ளும் ஒரு மௌன மொழி இயங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அவளைப் பார்த்தபடி, அஸ்வினின் மனதில் மென்மையான கேள்விகள் எழுந்தன.

‘நீ ஏன் உன்னைச் சுற்றி இவ்வளவு பெரிய இரும்புச் சுவரை எழுப்பி வைத்திருக்கிறாய்? கூட்டத்தின் நடுவிலும் நீ தனித்துத் தெரிவது ஏனோ? நீ பேசாத நேரங்களில்கூட, உன் அமைதி எனக்குள் எத்தனையோ கதைகளைச் சொல்கிறதே…’

யாமினியின் பார்வை கணினித் திரையில் பதிந்திருந்தாலும், அவளது உள்ளுணர்வு அவனது பார்வையின் பாரத்தை உணர்ந்தது. தட்டச்சு செய்துகொண்டிருந்த அவளது விரல்கள் ஒரு கணம் நின்றன.

‘நீங்கள் ஏன் என்னை இவ்வளவு கவனிக்கிறீர்கள்? உங்களின் அந்தப் பார்வையில் ஒரு தூய்மை இருப்பது புரிகிறது… ஆனால், அதை ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் இன்னும் தயாராகவில்லையே. என் குடும்பத்தின் பொறுப்புகளுக்கு நடுவில், இந்த உணர்வுக்கு இடம் கொடுத்தால் என்ன ஆகும்? நான் பயப்படுகிறேன்…’

திடீரென, தன்னையறியாமல் யாமினி தலையை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள்.

நேரம் ஒரு நொடி உறைந்து நின்றதுபோல் இருந்தது. இருவரின் பார்வைகளும் நேருக்கு நேர் சந்தித்தன.

அந்த ஒரே நொடியில், யாமினிக்குள் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்ததுபோன்ற நடுக்கம் எழுந்தது. அடுத்த கணமே, தன் மனதில் மறைத்து வைத்திருந்ததை அவன் கண்டுவிட்டதுபோல், சட்டென்று பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள். அவளது விரல்கள் தடுமாற, மேஜையில் இருந்த கோப்புகளை அவசரமாக அடுக்கத் தொடங்கினாள்.

அஸ்வினுக்கு அந்த ஒரு நொடி போதுமானதாக இருந்தது.

அவளது உடனடி விலகல் அவனுக்குப் புறக்கணிப்பாகத் தோன்றவில்லை. தன் பார்வை அவளைத் தொட்டிருக்கக்கூடும் என்ற ஒரு சிறிய நம்பிக்கை அவனுக்குள் பிறந்தது.

‘அவள் என்னைத் தவிர்க்கிறாள் என்பது உண்மைதான்… ஆனால் அவள் விழிகள் என்னை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கவில்லையே.’

அந்த எண்ணம் அஸ்வினின் உதடுகளின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்தது. அவளை மேலும் சங்கடப்படுத்த விரும்பாமல், அவன் தன் பார்வையைச் சாளரத்துக்கு வெளியே திருப்பினான்.

யாமினி கோப்புகளை அடுக்கி முடித்தாள். மீண்டும் திரையைப் பார்த்தாலும், சற்றுமுன் சந்தித்த அவனது பார்வை அவள் நினைவில் தங்கியிருந்தது.

அந்த மாலையில் அவர்கள் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசிக்கொள்ளவில்லை.

ஆனால், சொல்லப்படாத அந்த உணர்வு மட்டும் இருவரின் மனதிலும் இன்னும் சிறிது இடம்பிடித்திருந்தது.