மௌனத்தில் மலர்ந்த காதல்

மாலை நேரம்.

Office building-ன் terrace. சூரியன் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தான்.
வானம் மஞ்சள், ஆரஞ்சு, செம்மஞ்சள் நிறங்களால் சாயம் பூசப்பட்டது போல இருந்தது.

அந்த அமைதிக்குள்…ஒரு பெண் மட்டும் files-ஐ spread செய்து வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

யாமினி.

மூச்சில் கூட ஓர் அமைதி இருந்தது. பேப்பர்கள் நடுவே அவளது விரல்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன. அந்த அமைதி… யாருக்கும் தெரியாமல் அவளது வாழ்க்கையைப் போலவே சுமையாகவும், அழகாகவும் இருந்தது.

அப்பொழுது…

அந்த அமைதியை குலைக்கும் விதமாக இல்லாமல், அதை மேலும் அழகாக்கும் விதமாக, ஒரு காபி கப் அவளது அருகில் வைக்கப்பட்டது.

அவள் தலை தூக்கி பார்த்தால்.

அஸ்வின்.

அவனது வழக்கமான confidence இல்லை. இன்று அவன் முகத்தில் இருந்தது… ஒரு சிறிய தயக்கம். ஒரு மென்மையான கவனம்.

“இது… எனக்கா?” — அவள் கேட்டாள்.

அவன் மெதுவாக சிரித்தான்.

“ஆம். நாள் முழுக்க உழைக்கிறவளுக்கு, தண்ணீரே மட்டும் தோழனாக இருக்க கூடாது.”

அவள் அந்த காபி கப்பை பார்த்தாள். பிறகு அவனை பார்த்தாள்.
பிறகு மீண்டும் காபியை பார்த்தாள்.

அந்த ஒரு சின்ன நொடி… அவளது உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு மெல்லிய நரம்பை அசைத்தது.

அமைதி.

அந்த silence awkward இல்லை. அது… comfortable. அவள் files பார்க்கிறாள்.
அவன் அவளை பார்க்கிறான்.

Terrace-ல் காற்று வீசியது. அவளது முடி ஓரமாக முகத்தில் விழுந்தது.
அவள் அதை பின்னால் தள்ளினாள்.

அந்த சிறிய செயல் கூட, அஸ்வினின் உள்ளத்தில் பெரிய புயலை எழுப்பியது. “இந்த பெண்ணுக்கு தெரியாது… அவள் சின்ன சின்ன செயல்களே ஒருவரின் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது…”

யாமினி மெதுவாக பேசினாள்:

“அந்த நாள்… party-ல… நீங்க intervene பண்ணலேன்னா…” வாக்கியம் முடிவடையவில்லை. அவளே அதை நிறுத்திக்கொண்டாள்.

அஸ்வின் மெதுவாக சொன்னான்:

“அது என் duty போல தான் இருந்தது.”

யாமினி தலை ஆட்டினாள்.

“Duty எல்லாருக்கும் இருக்கும். ஆனா courage எல்லாருக்கும் இருக்காது.”

அந்த வார்த்தை…

அஸ்வினின் உள்ளத்தை மெதுவாகத் தொடந்தது. பாராட்டாக இல்லை.
அங்கீகாரமாக இருந்தது. அவன் வாழ்நாளில் முதல் முறையாக, யாரோ அவனை — அவனாகவே பார்த்து பேசினார்கள்.

அதே நேரம்…

யாமினியின் மனமும் போராடிக் கொண்டிருந்தது.

“இவன் நல்லவன் தான்… ரொம்ப நல்லவன்… ஆனா… என் வாழ்க்கை என்ன மாதிரி? வீட்டுச் சுமை, பொறுப்பு, நோய், கடன்… இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கைக்குள் காதல் கொண்டு வரலாமா?”

அவள் முகத்தில் வந்த அந்த சின்ன தயக்கம், அஸ்வினுக்கு தெரியவில்லை. அவன் பார்த்தது — அவளது கண்களில் இருந்த ஒளி மட்டுமே.

Canteen.

Lunch time.

யாமினி notebook-ல் expenses எழுதிக்கொண்டிருந்தாள்.

• Amma medicine
• Brother fees
• House rent
• Groceries

ஒவ்வொரு வரியும்… ஒரு சுமை. ஒரு பொறுப்பு. அஸ்வின் தூரத்தில் இருந்து பார்த்தான்.

“கோடிகள் இருந்தும் நான் வாழ்க்கையை வாழவில்லை.

சில ஆயிரம் சம்பளத்திலும் அவள் வாழ்க்கையை கட்டிக்கொண்டு இருக்கிறாள்.” அந்த நொடியில், அவன் மனதில் காதல் என்பது
beauty அல்ல, luxury அல்ல, romance அல்ல.

Respect.
அது தான் முதலில் பிறந்தது.

ஒரு நாள்…

Lift-ல் இருவரும் மட்டும்.

Silence.

Awkward silence இல்லை. Heart-aware silence.

Lift மெதுவாக கீழே இறங்கியது.

அந்த குறுகிய நேரத்துக்குள், எத்தனை சொல்லாத வார்த்தைகள்… அஸ்வின் பேச நினைத்தான்.

“யாமினி…”

அவள் பார்த்தாள்.

“Hmm?”

அவன் நிறுத்திவிட்டான்.

சில வார்த்தைகள், மனம் முழுக்க நிறைந்திருந்தாலும், நாவு தாண்டி வர அஞ்சும்.

அந்த இரவு…

யாமினி வீட்டிற்கு திரும்பும்போது, முதன்முறையாக அவளது மனம் தன்னிடம் கேள்வி கேட்டது:

“நான் ஏன் அவனை நினைக்கிறேன்?”

அதே நேரத்தில்…

அஸ்வின் தனது balcony-ல் நின்றபடி, தன்னிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்: “நான் ஏன் அவளை மறக்க முடியவில்லை?”

இரண்டு இதயங்கள். இரண்டு உலகங்கள். இன்னும் பேசாத காதல்.
ஆனால்… ஏற்கனவே இணைந்திருந்த உணர்வு.