மௌனத்தில் மலர்ந்த காதல் அத்தியாயம் 7
உண்மை வெளிப்பட்ட தருணம்
Mounathil Malarntha Kadhal – Chapter 7
🎧 Tamil Audio Novel
அன்று காலை அலுவலகம் வழக்கத்தைவிடப் பரபரப்பாக இருந்தது.
வரவேற்பறையில் மலர்கள் மாற்றப்பட்டன. கூட்ட அறையில் இருக்கைகள் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டன. மேலாளர்கள் அடிக்கடி கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தபடி தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
“நிறுவன உரிமையாளர் வருகிறாராம்.”
“எல்லா அறிக்கைகளும் தயாராக இருக்கணும்.”
அந்தச் செய்திகள் மேசைக்கு மேசை பரவிக்கொண்டிருந்தன.
யாமினி மட்டும் கணினித் திரையிலிருந்து பார்வையை விலக்கவில்லை. முடிக்க வேண்டிய அறிக்கையும், சரிபார்க்க வேண்டிய வாடிக்கையாளர் விவரங்களும் அவளுக்கு முன்னால் இருந்தன.
அவற்றுக்கு நடுவிலும், அம்மாவின் மருந்து வாங்க இன்னும் எவ்வளவு பணம் தேவை என்ற கணக்கு மனத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
“யாமினி, கூட்டத்துக்கு நேரமாச்சு. வா.”
அருகிலிருந்த தோழி அழைத்ததும், செய்துகொண்டிருந்த வேலையைச் சேமித்துவிட்டு எழுந்தாள்.
கூட்ட அறையின் பின்வரிசையில் அவளுக்கு இடம் கிடைத்தது.
ஊழியர்கள் அனைவரும் அமர்ந்ததும் கிளை மேலாளர் பேசத் தொடங்கினார்.
“உங்களிடம் ஒரு மகிழ்ச்சியான செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்ளப் போகிறோம். இந்த ஆண்டின் லாபத்தில் ஒரு பகுதியை ஊழியர்களுக்குச் சிறப்புப் போனஸாக வழங்க நிர்வாகம் முடிவு செய்திருக்கிறது.”
அறைக்குள் மகிழ்ச்சியான சலசலப்பு எழுந்தது.
யாமினியின் மனத்திலும் சிறிய நிம்மதி.
அந்தப் பணம் கிடைத்தால், அம்மாவின் மருந்துச் செலவையாவது சமாளிக்கலாம்.
“இந்த முடிவை முன்மொழிந்த நமது நிறுவனத்தின் நிறுவனர், திரு. அஸ்வின் சிவா அவர்களை வரவேற்போம்.”
யாமினியின் விரல்கள் மடியில் வைத்திருந்த குறிப்பேட்டை இறுகப் பற்றின.
அதே நேரத்தில் கதவு திறந்தது.
கருப்பு நிறச் சட்டையில் அஸ்வின் உள்ளே வந்தான்.
அறையிலிருந்த அனைவரும் எழுந்து நின்றார்கள். யாமினியும் எழுந்தாள். அவளுடைய பார்வை மட்டும் அவன்மீதே நிலைத்திருந்தது.
நேற்றுவரை தன்னிடம் நின்று சாதாரணமாகப் பேசியவன்.
தன் தயக்கங்களைக் கவனித்து, பொறுமையாகக் கேட்டவன்.
இந்த நிறுவனத்தின் உரிமையாளரா?
கைத்தட்டல்களுக்கு நடுவே, அருகிலிருந்த தோழி அவளிடம் சாய்ந்து மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“அஸ்வின் சிவாவை முன்னாடி பார்த்திருக்கியா? இந்தக் கிளை மட்டுமில்லை… மொத்த நிறுவனக் குழுமமும் அவருடையதுதான்.”
யாமினி பதில் சொல்லவில்லை.
அவனிடம் தான் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நினைவுக்கு வந்தது. தன் வீட்டைப் பற்றி, பொறுப்புகளைப் பற்றி, பணத்தட்டுப்பாட்டைப் பற்றித் தயக்கத்துடன் பகிர்ந்துகொண்ட தருணங்கள்…
அப்போது அவன் என்ன நினைத்திருப்பான்?
அஸ்வின் பேசத் தொடங்கினான்.
“இந்த நிறுவனம் வளர்ந்ததற்குப் பின்னால் இங்கே இருக்கிற ஒவ்வொருவருடைய உழைப்பும் இருக்கு. ஒரு அறிக்கையைச் சரியான நேரத்துக்கு முடிக்கிறதிலிருந்து, ஒரு வாடிக்கையாளருடைய நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவது வரைக்கும்… நீங்கள் செய்கிற எந்த வேலையும் சிறியது இல்லை.”
சிறிது இடைவெளி விட்டான்.
“அந்த உழைப்புக்கான பலனில் உங்களுக்கும் பங்கு இருக்கணும். இந்தப் போனஸ் அதற்கான ஒரு தொடக்கம்.”
மீண்டும் கைத்தட்டல் எழுந்தது.
அவனுடைய பார்வை பின்வரிசையை அடைந்தபோது, யாமினி தலைகுனிந்தாள்.
அவன் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மெல்ல மறைந்தது.
கூட்டம் முடிந்ததும் சிலர் அஸ்வினைச் சூழ்ந்துகொண்டு நன்றி தெரிவித்தார்கள்.
யாமினி தனது குறிப்பேட்டை மார்போடு அணைத்தபடி வெளியேறினாள்.
அவள் கதவைக் கடப்பதை அஸ்வின் கவனித்தான். பேசிக்கொண்டிருந்தவர்களிடம் சில வார்த்தைகள் சொல்லிவிட்டு அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.
“யாமினி…”
அவள் நடந்துகொண்டே இருந்தாள்.
“யாமினி… ஒரு நிமிஷம் பேசலாமா?”
நடைபாதையின் ஓரத்தில் அவள் நின்றாள்.
திரும்பிப் பார்த்தபோது, அவளுடைய கண்களில் தேங்கியிருந்த நீர் அவனுக்குத் தெரிந்தது.
“சொல்லுங்க, சார்.”
அந்த அழைப்பு அவனைத் தயங்க வைத்தது. இதுவரை அவளிடம் உணராத ஒரு தூரம் அதில் இருந்தது.
“நான் யாருன்னு இப்படி உனக்குத் தெரிய வந்திருக்கக் கூடாது.”
“அப்படின்னா… நீங்களே சொல்லியிருக்கலாமே.”
அவனிடம் உடனடியாகப் பதில் இல்லை.
யாமினி குறிப்பேட்டின் விளிம்பைப் பார்த்தபடி தொடர்ந்தாள்.
“நீங்க இங்கே வேலை பார்க்கிற ஒருத்தர்னு நான் நினைச்சேன். உங்ககிட்டத் தயக்கமில்லாமல் பேச முடிஞ்சது.”
அவள் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்.
“நான் அப்படி நினைக்கிறேன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா?”
அஸ்வின் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
“தெரியும்.”
அந்த ஒப்புதல் அவளுக்கு இன்னும் வலித்தது.
“அப்பவும் சொல்லலை.”
“சொல்லணும்னு நினைச்சேன், யாமினி. ஆனா…”
“என் கஷ்டத்தைப் பற்றியெல்லாம் உங்ககிட்டச் சொல்லியிருக்கேன். இப்போ அதை நினைச்சாலே எனக்குச் சங்கடமா இருக்கு.”
“நீ சங்கடப்படுறதுக்கு எதுவுமே இல்லை.”
“எப்படி இல்லாமல் இருக்கும்?”
அவளுடைய குரல் சற்றே உடைந்தது. அருகில் யாராவது வருகிறார்களா என்று பார்த்துவிட்டு, குரலைத் தாழ்த்தினாள்.
“நான் பணத்துக்காக உங்ககிட்ட நெருங்குறவளான்னு சோதிச்சுப் பார்த்தீங்களா?”
“இல்லை, யாமினி.”
அவன் உடனே பதிலளித்தான்.
“அப்படி ஒரு எண்ணமே எனக்கு இல்லை.”
“பிறகு ஏன்?”
அஸ்வின் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“நான் யாருன்னு தெரிஞ்சதும் நீ பேசுற விதம் மாறிடுமோன்னு பயந்தேன். இப்போ நீ ‘சார்’ன்னு கூப்பிட்டியே… அந்தத் தூரம் வந்திடக்கூடாதுன்னு நினைச்சேன்.”
யாமினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“நீங்க உரிமையாளர்னு தெரிஞ்சிருந்தா, ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் தயங்கியிருப்பேன். இருக்கலாம்.”
அவள் மூச்சைச் சீராக்கிக்கொண்டாள்.
“ஆனா உண்மையைச் சொல்லியிருந்தா… உங்களை நம்பலாமான்னு இப்படி யோசிச்சிருக்க மாட்டேன்.”
அஸ்வின் பார்வையைத் தாழ்த்தினான்.
“நீ சொல்றது சரி. என் பயத்துக்காக உன்கிட்ட உண்மையைச் சொல்லாமல் இருந்திருக்கக் கூடாது. அது என்னுடைய தவறு.”
அவள் அமைதியாக நின்றாள்.
“உன்கிட்ட நான் அக்கறையா நடந்துகிட்டது நடிப்பு இல்லை, யாமினி.”
அவளுடைய கண்களிலிருந்து ஒரு துளி கண்ணீர் வழிந்தது. அவசரமாக அதைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
“அதைத்தான் நானும் நம்பினேன்.”
அந்தச் சிறிய பதிலுக்குப் பிறகு அவனால் எதுவும் பேச முடியவில்லை.
சிறிது நேரம் கழித்து அவள் சொன்னாள்.
“எனக்குக் கொஞ்சம் நேரம் வேணும். இப்போ இதைப் பற்றிப் பேச முடியலை.”
அஸ்வின் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.
அவள் நடந்து சென்றாள்.
இந்த முறை அவன் அழைக்கவில்லை.
அவளுக்கு விளக்கம் கொடுக்க வேண்டும் என்ற அவசரம் அவனுக்குள் இருந்தது. ஆனால் அந்த விளக்கத்தைக் கேட்க அவள் தயாராக இல்லை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, அங்கேயே நின்றான்.
அன்று இரவு, தனது வீட்டின் கண்ணாடிச் சுவரருகே அஸ்வின் நின்றிருந்தான்.
வெளியே மும்பையின் விளக்குகள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன.
மேசையில் இருந்த தொலைபேசியை எடுத்தான். யாமினிக்கு ஒரு செய்தி எழுதத் தொடங்கினான்.
“நான் சொல்றதை ஒருமுறை…”
விரல்கள் நின்றன.
அவள் கேட்டது இன்னொரு விளக்கம் அல்ல.
கொஞ்சம் நேரம்.
எழுதியதை அழித்துவிட்டு, தொலைபேசியை மீண்டும் மேசையில் வைத்தான்.
கண்ணாடியில் தெரிந்த தனது முகத்தைப் பார்த்தான்.
உண்மையைச் சொன்னால் அவள் விலகிவிடுவாள் என்று பயந்திருந்தான். அதைச் சொல்லாமல் இருந்ததே இன்று அவளை விலக்கி நிறுத்தியிருந்தது.
கூட்ட அறையில் கேட்ட கைத்தட்டல்கள் நினைவிலிருந்து மறைந்துவிட்டன.
யாமினியின் குரல் மட்டும் அவனுக்குள் மீண்டும் ஒலித்தது.
“அதைத்தான் நானும் நம்பினேன்.”