வெளியே பெருமழை பெய்துகொண்டிருந்தது. ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் மோதிச் சிதறும் மழைத்துளிகளின் ஓசை, அலுவலகத்தின் வெற்று அறைகளில் எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தது.

மணி ஏழைத் தாண்டிவிட்டதால், ஊழியர்கள் அனைவரும் ஒருவர் பின் ஒருவராகக் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டனர். அலுவலகத்தின் பெரும்பாலான விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டிருந்தன. யாமினியின் மேஜைக்கு மேலிருந்த ஒற்றை மஞ்சள் விளக்கு மட்டும் அந்த மூலையில் வெளிச்சம் தந்துகொண்டிருந்தது.

யாமினி தலைகுனிந்து, அடுத்த நாளுக்கான அறிக்கை ஒன்றைத் தீவிரமாகச் சரிபார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கடிகாரத்தின் முள் நகர்வதையோ, அவளது பேருந்து நேரம் கடந்துகொண்டிருப்பதையோ அவள் பொருட்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை.

வீட்டிற்குச் சென்றதும் மீண்டும் மனதைச் சூழ்ந்துகொள்ளும் கவலைகளிலிருந்து தப்பிக்க, இன்னும் சிறிது நேரம் வேலையிலேயே மூழ்கியிருக்க விரும்பினாளோ என்னவோ.

தன் மடிக்கணினிப் பையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு பிரதான கதவை நோக்கிச் சென்ற அஸ்வின், ஒரு கணம் நின்று திரும்பிப் பார்த்தான்.

அந்தப் பரந்த தளத்தின் மூலையில், ஒற்றை விளக்கின் கீழ் யாமினி இன்னமும் வேலை செய்துகொண்டிருந்தாள். அவளது சோர்வுற்ற முகமும், அவளைச் சூழ்ந்திருந்த தனிமையும் அவன் மனதை ஏதோ செய்தன.

‘எல்லோரும் தங்கள் உறவுகளையும் வீடுகளையும் தேடி ஓடும் இந்த நேரத்தில், இவளுக்கு மட்டும் திரும்புவதற்கு எந்த அவசரமும் இல்லையா? மனதில் இருப்பதை மறக்கத்தான் இப்படி வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறாளோ?’

அவனுக்குள் மெல்லிய வருத்தம் எழுந்தது. கதவை நோக்கிச் சென்றவன், திரும்பி அவளது மேஜையை நோக்கி நடந்தான். அவனது காலடிச் சத்தம் கேட்டு யாமினி திடுக்கிட்டுத் தலையை நிமிர்த்தினாள்.

அஸ்வின் குரலில் அதிகாரம் இல்லை. அக்கறையோடு மெதுவாகச் சொன்னான்.

“ரொம்ப நேரமாகுது… மழை வேற விடற மாதிரி தெரியல. கிளம்புங்க, வீட்டுக்குப் போங்க.”

யாமினியின் முகத்தில் பதற்றம் படர்ந்தது. அவசரமாக எழுந்து நின்றாள்.

“இல்ல… இதோ முடிச்சிடுவேன்… நான் பார்த்துக்குவேன், சார்.”

அந்த “சார்” என்ற வார்த்தை, அஸ்வினுக்கு அவர்களுக்கு இடையிலிருந்த தூரத்தை மீண்டும் நினைவூட்டியது. அந்த நேரத்தில் அவன் அவளிடம் பேசியது மேலதிகாரியாக அல்ல; அவள் நலனில் அக்கறை கொண்ட ஒருவனாக.

இதமான புன்னகையுடன் சொன்னான்.

“சார்னு கூப்பிட வேண்டாம்… அஸ்வின்னு கூப்பிட்டாலே போதும். இப்போ நான் உங்க மேலதிகாரியா இதைச் சொல்லல.”

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் யாமினியின் மனதில் எச்சரிக்கை மணிகள் ஒலிக்கத் தொடங்கின. அவளது பழைய நினைவுகள் அவளைப் பின்னுக்கு இழுத்தன.

‘வேண்டாம்… இந்த எல்லைகளைத் தாண்டக் கூடாது. மனிதர்கள் முதலில் இப்படித்தான் எளிமையாக, அக்கறையாகப் பேசுவார்கள். உரிமை கொடுப்பதுபோல் காட்டி, பிறகு ஆழமாகக் காயப்படுத்துவார்கள். இவர் நல்லவராகவே இருக்கலாம்… ஆனால் நான் நம்பி ஏமாந்தவர்களும் தொடக்கத்தில் நல்லவர்களாகத்தானே தெரிந்தார்கள்?’

மேஜையின் விளிம்பில் வைத்திருந்த அவளது விரல்கள் இறுகின. தன் பயத்தை மறைத்துக்கொண்டு, உடலைச் சற்றே நிமிர்த்தினாள்.

“மன்னிச்சிடுங்க, சார்… நான் கிளம்புறேன்.”

அவளது குரல் தாழ்ந்திருந்தது. ஆனால் அந்த அழைப்பை மாற்றிக்கொள்ள அவள் தயாராக இல்லை என்பது அதில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அவர்களுக்கு இடையே மீண்டும் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத வேலி எழுந்தது.

அஸ்வின் அவளது முகத்தைக் கவனித்தான். அதில் கோபமோ திமிரோ தென்படவில்லை. இறுகிய விரல்களும், அவன் பார்வையைச் சந்தித்துவிட்டு உடனே விலகிய கண்களும், அவளது பதற்றத்தை அவனுக்கு உணர்த்தின.

அவள் ஏன் இவ்வளவு தயங்குகிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அந்தத் தயக்கத்தின் பின்னால், தன் மீதான வெறுப்பைவிட ஏதோ ஒரு பயம் இருக்கக்கூடும் என்று தோன்றியது.

‘என்ன காரணமோ… இவளுக்கு இப்போது இந்த இடைவெளி தேவைப்படுகிறது. அதை நான் மதிக்க வேண்டும்.’

அஸ்வின் அவளை வற்புறுத்தவில்லை. தன்னை நம்பச் சொல்லவோ, அவளது தயக்கத்திற்கான காரணத்தைக் கேட்கவோ முயலவில்லை.

“சரி… கவனமா போய்ட்டு வாங்க.”

அவ்வளவுதான் சொன்னான். பிறகு அமைதியாகப் பின்வாங்கி, கதவை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் விலகிச் செல்லும் பாதையையே யாமினி சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் மீண்டும் “சார்” என்று அழைத்ததற்காக அவன் முகம் மாறவில்லை. விளக்கம் கேட்டு அவளைத் தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்தவும் இல்லை.

அந்தச் சிறிய விஷயம் அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.

‘நான் தயங்குறேன்னு தெரிஞ்சதும் விலகிட்டார்… ஏன் இப்படிப் பேசுறேன்னு கேட்கல. என்னை எதற்கும் நிர்பந்திக்கவும் இல்லையே…’

அவளது தோள்களில் இருந்த இறுக்கம் சற்றுத் தளர்ந்தது. மேஜையில் சிதறியிருந்த காகிதங்களை மெதுவாக அடுக்கிவைத்தாள். சில நொடிகளுக்கு முன்பு அவளுக்குள் எழுந்த பயம் முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை. இருந்தாலும், அதன் நடுவே சிறிய நிம்மதி ஒன்று இடம்பிடித்திருந்தது.

வெளியே மழை தொடர்ந்து பெய்துகொண்டிருந்தது.

அந்த மழை மாலையில், அஸ்வின் பேசிய அக்கறையான வார்த்தைகளைவிட, அவளது தயக்கத்தை மதித்து அவன் அமைதியாக விலகிச் சென்ற விதமே யாமினியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தது.

அவளது மூடிய மனக்கதவின் மீது, அது ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கைத் துளியாக விழுந்தது.