மௌனத்தில் மலர்ந்த காதல் | அத்தியாயம் 2 – அந்த இரவு… அந்த மௌனம்… அந்த பெண்…
ஒரு பிரம்மாண்டமான இரவு விருந்தில் யாமினியின் தைரியம் அஸ்வினின் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. அந்த ஒரு சந்திப்பு இருவரின் வாழ்க்கையையும் மாற்றத் தொடங்குகிறது.
மௌனத்தில் மலர்ந்த காதல்
மும்பையின் ஒரு பிரம்மாண்ட ஹோட்டல்.
Crystal chandelier-கள் மேலிருந்து தங்கம் போல ஒளிர்ந்தன. Soft jazz music மெல்ல மிதந்தது. Glasses மோதும்ஒலிகள், செயற்கை சிரிப்புகள், expensive perfume மணம் – அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு செயற்கை உலகத்தைஉருவாக்கியிருந்தன.
அந்த உலகத்தின் நடுவில், black suit-ல் நிதானமாக நின்றிருந்தான் அஸ்வின்.
அவனைச் சுற்றி இருந்தவர்கள் எல்லோரும், அவனிடம் பேசுவது போல நடித்தார்கள்… ஆனால் உண்மையில் அவன்பெயரை மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
"Ashwin sir, next investment opportunity ready." "Sir, your presence is power."
"Sir, you're inspiration."
அவன் தலை ஆட்டினான். புன்னகை வைத்தான். ஆனால் அவன் கண்கள்… வெறுமையாகவே இருந்தன.
அவனுக்கு தெரியும். இங்கே உள்ள எந்த பார்வையிலும் உண்மை இல்லை.
அப்போதுதான்…
அந்த கூட்டத்தின் ஓரத்தில்… ஒரு பெண். அவள் glitter dress அணியவில்லை.
Heavy makeup இல்லை. Wine glass இல்லை.
ஒரு சாதாரண light-blue kurti. கையில் ஒரு glass water மட்டும்.
ஆனால்…
அந்த கூட்டத்தின் முழு ஒளியும், அவள் கண்களில் மட்டும் சுருங்கி தங்கியிருந்தது போல இருந்தது.
அவளது பெயர் – யாமினி.
அஸ்வின் அவளை முதலில் கவனித்த நொடியில், அவனுக்கே தெரியாமல் அவனது பார்வை அவளை தேடஆரம்பித்தது.
"இவள்… இந்த crowd-க்கு சேர்ந்தவள் இல்லை…"
அவளது முகத்தில், எந்த முயற்சியும் இல்லாத ஒரு இயல்பு. அவள் சிரித்தால் – அது impress செய்யவில்லை. அதுஉள்ளத்தில் விழுந்தது.
அந்த நேரம்…
ஒரு சத்தமான சிரிப்பு.
Raghav.
Rich, arrogant, drunk.
அவன் நடந்து வந்த விதமே எல்லோருக்கும் தெரியும் — அவன் பணம் இருந்தால் எல்லாம் வாங்கலாம் என்றுநினைப்பவன்.
அவன் யாமினியின் அருகில் வந்து நின்றான்.
"Hey beautiful… drink?"
யாமினி மெதுவாக தலை ஆட்டினாள்.
"Sorry. நான் drink பண்ணமாட்டேன்."
அவனது முகத்தில் சிரிப்பு விரிசல் ஏற்பட்டது. அவள் அவனை reject செய்தது — அவனுக்குப் புதிய அனுபவம்.
அவன் அவளது கையை பிடித்தான்.
அடுத்த நொடி…
பட்! 💥
அந்த slap.
அந்த ஒலி.
அந்த மௌனம்.
முழு hall-ம் உறைந்துபோனது.
Jazz music நிறுத்தப்பட்டது. Glasses அசையவில்லை. சிரிப்புகள் சாவுபட்டன.யாமினியின் கண்களில் கோபம் இல்லை. அதில் இருந்தது — dignity. "Respect தெரியாதவனா?"
அந்த ஒரு வார்த்தை… அந்த ஒரு tone… அஸ்வினின் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்றை அசைத்தது.
அஸ்வின் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவனுக்கு தெரியாமலே, அவனது உள்ளத்தில் ஒரு புதிய உணர்வு பிறந்தது.“இத்தனை பெண்களை பார்த்திருக்கிறேன்… யாரும் இப்படி தைரியமாக நின்றதே இல்லை…”
Raghav மீண்டும் கையை உயர்த்த முயன்றான்.அந்த நொடியில்…அஸ்வினின் கை அவனை பிடித்தது.
அவன் கண்களில் மாறுபட்ட ஒளி.
“Enough.”
அந்த ஒரே வார்த்தை, hall முழுக்க அதிர்ந்தது.
“ஒரு பெண்ணின் மரியாதையை புரியாதவன்… பணக்காரனாக இருந்தாலும்… zero தான்.”
அடுத்த நொடியில், அஸ்வினின் குத்து.
Raghav கீழே விழுந்தான்.
Security வந்தது. Crowd உறைந்தது.
ஆனால் யாமினியின் பார்வை மட்டும், அஸ்வினை நோக்கி நின்றது. அந்த பார்வையில் இருந்தது – நன்றி. அர்த்தம். ஒரு விதமான மென்மையான மதிப்பு.
அந்த ஒரு கணம்… அஸ்வினின் உள்ளம் முதல் முறையாக அமைதியை உணர்ந்தது.
Party முடிந்தது.
யாமினி வெளியே போனாள். கையில் ஒரு file. தலை தாழ்த்திய நிதானம்.
அஸ்வின் தூரத்தில் நின்று பார்த்தான்.
“அவள் என்னை பார்த்தால்… என் car, என் suit, என் status – எதையும் கவனிக்கவில்லை.
இப்படி ஒரு பெண்…”
அந்த இரவில், அஸ்வினுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.
ஏனெனில்… அவன் கண்களை மூடியபோதும், அவன் மனதில் தெரிந்தது ஒரே முகம்.
யாமினி.