காதல் பயங்கரம்

அந்தக் கஃபேக்கு வெளியே மழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னலோரம் அமர்ந்து காபியை ரசித்துக் கொண்டிருந்த கௌதமிற்கு, அந்த மாலைப் பொழுது மிகவும் சாதாரணமாகத்தான் தொடங்கியது—அவள் உள்ளே நுழையும் வரை.

சுருள் தலைமுடி, மழையில் நனைந்த கண்கள், கையில் ஒரு பழைய டைரி... அவள் பெயர் நிலா. "இங்க சீட் காலியா இருக்கா?" என்று கேட்டு கௌதமின் எதிரே அமர்ந்தாள். அடுத்த ஒரு மணி நேரம், மழையின் சத்தத்தை விட அவர்களின் பேச்சின் சத்தம் அந்த மேஜையை அழகாக்கியது. நிலாவின் கவித்துவமான வர்ணனைகளும், அவளது சிரிப்பும் கௌதமை அப்படியே ஈர்த்தன. காதல் அவனுக்குள் மிக மென்மையாகக் குடியேறியது.

கஃபே மூடும் நேரம் வந்தது. "நாளைக்கு இதே இடத்துல பாக்கலாமா?" என்றான் கௌதம் எதிர்பார்ப்போடு. நிலா புன்னகைத்துவிட்டு, "இந்த டைரி உன்கிட்ட இருக்கட்டும், நாளைக்கு வரும்போது கொண்டு வா" என்று கூறிவிட்டு மழையோடு மழையாக மறைந்தாள்.

மறுநாள் மாலை... கௌதம் அதே ஜன்னலோர மேஜையில் அவளுக்காகக் காத்திருந்தான். மணி எட்டானது, அவள் வரவில்லை. கவலையோடு அவள் கொடுத்த டைரியைத் திறந்து பார்த்தான். அதன் முதல் பக்கத்தில் இருந்த அவளது புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் அவனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.

அதற்குக் கீழே எழுதியிருந்த வரிகள் கௌதமின் உலகத்தையே உலுக்கியது: "என் பெயர் நிலா. சரியாக ஒரு வருடத்திற்கு முன்னால் இதே போன்ற ஒரு மழைநாளில், இதே கஃபேயில் வைத்து நான் ஒரு விபத்தில் இறந்துபோனேன். என் டைரியை யாரிடமாவது சேர்க்க வேண்டும் என்பதுதான் என் கடைசி ஆசை..."

ஜன்னலுக்கு வெளியே மழை இன்னும் பலமாகப் பெய்யத் தொடங்கியது. கௌதமின் கைகளில் இருந்த காபி கப் நடுங்கியது.